نگاه کن،نه درآینه ،نه ازروی عکس هاومیان جمع پر هیاهوی داخل قاب.اینبار از عمق وجودت نگاهی به گذشته بیانداز ،آنجاکه هربار،هراسان ودلهره آمیز به سرعت عبور می کردی ،توقف کن،نگاهی متفاوت بیانداز ،نگاهی از جنس خشم و تشویش وتنفر،اما آغازگروسازنده .اینبارنظاره گردردهاوزخم ها باش،خودت رابه دست خارها بسپار.اصیل باش و متنفر ،شجاع باش ومضطرب.چراکه لازمه تداوم این آغاز،اصالت است وشجاعت است.