خودآگاهی از احساس های ممنوع موجب رشد و تعالی شخصیت است. احساس های ممنوع از ابتدایی ترین دوران زندگی شکل می گیرند و چون کودک دارای ایگو رشدیافته ای نیست به ناچار آنها را سرکوب می کند. سرزندگی و فراوانی انرژی در دوران کودکی و نوجوانی اهرم قدرتمندی برای مقابله با مواد آزارگر ناهشیار هستند و از سوی دیگر دفاع ها فواید ارزشمندی از جمله حفظ یکپارچگی ایگو را بدنبال دارند. اما با ورود به بزرگسالی از ناتوانی تحمل مسائلی که قبلا به راحتی با آنها کنار می آمدیم ما را شگفت زده می کند و ...

آیا باید به احساس هایمان توجه کنیم یا فقط زندگی عقلانی را باید پیش بگیریم؟ این جمله که الان احساساتی شدی و بعد پشیمان می شوی برایم بسیار آشناست. تاکید بر عقلانیت تا جایی است که گویا باید احساسات را انکار کرد. اما حقیقت چیز دیگری است. انسان به احساس هایش زنده است.