خودآگاهی از احساس های ممنوع موجب رشد و تعالی شخصیت است. احساس های ممنوع از ابتدایی ترین دوران زندگی شکل می گیرند و چون کودک دارای ایگو رشدیافته ای نیست به ناچار آنها را سرکوب می کند. سرزندگی و فراوانی انرژی در دوران کودکی و نوجوانی اهرم قدرتمندی برای مقابله با مواد آزارگر ناهشیار هستند و از سوی دیگر دفاع ها فواید ارزشمندی از جمله حفظ یکپارچگی ایگو را بدنبال دارند. اما با ورود به بزرگسالی از ناتوانی تحمل مسائلی که قبلا به راحتی با آنها کنار می آمدیم ما را شگفت زده می کند و ...

آیا باید به احساس هایمان توجه کنیم یا فقط زندگی عقلانی را باید پیش بگیریم؟ این جمله که الان احساساتی شدی و بعد پشیمان می شوی برایم بسیار آشناست. تاکید بر عقلانیت تا جایی است که گویا باید احساسات را انکار کرد. اما حقیقت چیز دیگری است. انسان به احساس هایش زنده است.

نگاه کن،نه درآینه ،نه ازروی عکس هاومیان جمع پر هیاهوی داخل قاب.اینبار از عمق وجودت نگاهی به گذشته بیانداز ،آنجاکه هربار،هراسان ودلهره آمیز به سرعت عبور می کردی ،توقف کن،نگاهی متفاوت بیانداز ،نگاهی از جنس خشم و تشویش وتنفر،اما آغازگروسازنده .اینبارنظاره گردردهاوزخم ها باش،خودت رابه دست خارها بسپار.اصیل باش و متنفر ،شجاع باش ومضطرب.چراکه لازمه تداوم این آغاز،اصالت است وشجاعت است.

ترس از دیده نشدن عنوان شد و تجربه ام در این مورد را برایم تداعی کرد . نه اینکه آن را فراموش کرده باشم ، با مطرح شدن این مسایل در دو جلسه گذشته ،  احساسات ته نشین شده و زنگار گرفته وجودم در این مورد تکان خورد و سیال شد . 

خودافشاگری که منبع بسیاری از خوبی ها در احوال آدمی است، مستلزم شهامت، جسارت و شجاعتی است که در هیچ بازوی قدرتمندی نمی گنجد وتنها می توان آن را در قلبی بزرگ و زیبا یافت که خودآگاهی فرارونده را به هر قیمتی به دست می آورد. انسانهایی که قلب کوچک (شاید بازویی بزرگ) دارند پنهان کردن احساسات را به هر قیمتی دنبال می کنند و بزرگی خود را در پنهان کاری بیشتر آن جستجو می کنند. وقتی کوس رسوایی احساسات درون به صدا درآید، آرامش بی صدا و آرام به میهمانی وجودمان می آید...  

آنچه که مانع از افشاگری خاطرات گذشته می شود، همخوانی خاطرات دردناک با اضطراب فراوان است. فرایند رواندرمانی پویشی با ایجاد اضطراب و فشار بر خاطرات همخوان با آن منجر به رهایی خاطرات از بند اضطراب می شود و پس از آن فرد می تواند خاطرات دردناکش را بدون تجربه اضطراب به خودآگاهی بیاورد و هیچ انرژی را صرف پنهان کردن آن خاطرات نکند. به همین دلیل افراد پس از  روانکاوی انرژی فراوانی در خود تجربه می کنند. ماهیت اصلی این فرایند بر پاشنه خودافشاگری می چرخد.